Parafia "Dobrego Pasterza" w Aktjubinsku

Parafia Dobrego Pasterza w Aktobe - kalendarium

Ø 1978 r. zakupiono dom mieszkalny przy ul., Oktiabrskiej 60, który przystosowano jako kaplicę.

Ø Grudzień 1979 przyjechał do Aktobe o. Karl Thomas Gumpenberg (*10.03.1904 – + 05.01.1984)

Ø Maj 1981 r., początek budowy kościoła.

Ø 9 października 1983 r. pomocniczy biskup Rygi, Valerians Zondaks (1908-1986) poświęcił świątynię.

Ø 5 stycznia 1984 r. umarł proboszcz parafii, ks. Gumpenberg.

Ø Czasowo przebywają w Aktobe ks. Jan Pawłowski (1984 r.) i Aleksander Bień (1985 r.).

Ø Lipiec 1985 r. nowym proboszczem mianowano Josefa Wertha, obecnego biskupa Nowosybirska.

Ø W listopadzie 1988 ks. Werth objął posługę kapłańską w mieście Marks.

Ø Od grudnia 1988 do listopada 1992 r. proboszczem aktjubińskiej parafii był pochodzący z Litwy ks. Jonas Zubrus, który w obliczu masowego wyjazdu wiernych do Niemiec powrócił na Litwę.

Ø 1992-1993 ks. Clemens Pickel, obecny biskup Saratowa, udzielał sakramentów i odprawiał eucharystię.

Ø 21 października 1993 r. proboszczem parafii w Aktjubińsku został ks. Guido Becker, kapłan z Meinz, zaś wikariuszem Tadeusz Smereczyński, Polak z diecezji lubelskiej.

Ø 10 lutego 1994 r., dekretem biskupa Jana Pawła Lengi, potwierdzono wezwanie parafii: Rzymsko-Katolicka Parafia Dobrego Pasterza.

Ø 1 czerwca 1994 r. pierwsza państwowa rejestracja parafii.

Ø Od 1995 r. wędrowni katecheci Drogi Neokatechumenalnej przeprowadzają coroczną pracę ewangelizacyjną.

Ø Od 1995 r. przebywają w Aktobe rodziny z drogi neokatechumenalnej z Hiszpanii i Włoch.

Ø 30 listopada 1997 r. przerejestrowano parafię w resorcie sprawiedliwości rejonu Aktobe

Ø W maju 1998 r. ks. Becker wyjeżdża do Niemiec. Administratorem parafii zostaje ks. Tadeusz Smereczyński.

Ø 6 sierpnia 1999 r. papież Jan Paweł II ustanowił Administraturę Apostolską w Atyrau, w granicach której znalazła się parafia w Aktobe.

Ø 20 października 1999 r. dekretem Administratora Apostolskiego ks. Janusza Kalety proboszczem parafii w Aktjubińsku został wyznaczony ks. Tadeusz Smereczyński.

Ø Od 1995 do 2003 r. poprzez nabycie pobliskich działek terytorium parafii wzrosło z 660 do 5257 m².

Ø Jesień 2003 r. początek działalności parafialnej Caritas, w ramach której działa stołówka, ambulatorium, łaźnia i pralnia dla ubogich.

Ø Lata 2006-2007 przebudowa domu Caritas.

Historia Kościoł Katolickiego w Aktjubińsku

Obecność kościoła katolickiego w Aktjubińsku przypada na koniec II Wojny Światowej i związana jest z przymusowym wysiedleniem Niemców z Ukrainy. Niemieccy katolicy, pochodzący w większości z rejonu Odessy, zaczęli zbierać się w niedziele i święta na modlitwy. Spotkania odbywały się na zmianę, w kilku domach, w różnych rejonach miasta. Przyjeżdżający do wiernych kapłan, ze względu na prześladowania ze strony organów władzy, udzielał sakramentów nocą. Kiedy władze wydały zakaz zbierania się na modlitwę po domach, ludzie zaczęli modlić się na cmentarzu (rejon Otorwanowki), czego zabroniono w 1975 r. Znalazłszy się w takim położeniu, delegacja wiernych zwróciła się do administracji terenowej w prośbą o pozwolenie na spotkania modlitewne w jednym, konkretnym miejscu. W odpowiedzi kierownik wydziału ds. religii polecił zwrócić się z tą kwestią do władz centralnych w Moskwie.

Otrzymawszy pozwolenie z Moskwy, w 1978 r. za pieniądze wiernych zakupiono dom mieszkalny przy ul. Oktiabrskiej 60 (rejon miejski zwany „Moskwą”), który przystosowano pod kaplicę. Pierwszym proboszczem parafii był Karl Thomas Gumpenberg (10.03.1904 – 05.01.1984), były więzień radzieckich obozów z lat 1945-55. Przyjechał on w grudniu 1979 r. z Łotwy w celu organizacji parafii. Od tego czasu liczba parafian zaczęła się zwiększać i wierni powoli przestawali mieścić się w domu modlitwy. W tej sytuacji, po otrzymaniu pozwolenia z Moskwy, w maju 1981 r., rozpoczęła się budowa świątyni przy domu modlitwy. Kościół budowano wspólnymi siłami, w oparciu o środki finansowe parafian. Zarówno organy jak i cały sprzęt wyposażenia kościoła przywieziono z Rygi.

Jako że Aktjubińsk podlegał diecezji ryskiej, 9 października 1983 r. pomocniczy biskup Rygi, Valerians Zondaks (1908-1986), dokonał poświęcenia świątyni. 5 stycznia 1984 r. umarł proboszcz parafii, ks. Gumpenberg, i do momentu ustanowienia jego następcy celebracji mszy i udzielania sakramentów dokonywali przyjeżdżający do Aktjubińska kapłani: Jan Pawłowski (1984 r.) i Aleksander Bień (1985 r.). W lipcu 1985 r. nowym proboszczem mianowano Josefa Wertha, obecnego biskupa Nowosybirska. W listopadzie 1988 ks. Werth objął posługę kapłańską w mieście Marks w okręgu saratowskim, zaś w okresie przejściowym kwestie finansowo-gospodarczego zarządzania parafią przejęła przewodnicząca wspólnoty kościelnej Maria Malzam. Od grudnia 1988 do listopada 1992 r. proboszczem aktjubińskiej parafii był pochodzący z Litwy ks. Jonas Zubrus, który w obliczu masowego wyjazdu wiernych do Niemiec powrócił na Litwę. Liczba parafian znacznie zmalała. W owym czasie Clemens Pickel, obecny biskup Saratowa, udzielał sakramentów i odprawiał eucharystię.

Od 1993 r, po deklaracji niepodległości Kazachstanu nastał nowy, pomyślny okres dla Kościoła katolickiego. Pojawiła się możliwość przyjazdu kapłanów z tzw. dalszej zagranicy. Dekretem Apostolskiego Administratora Kazachstanu Jana Pawła Lengi z 21 października 1993 r. proboszczem parafii w Aktjubińsku został ks. Guido Becker, niemiecki kapłan z Meinz, zaś wikarym Tadeusz Smereczyński, Polak z diecezji lubelskiej. 10 lutego 1994 r., dekretem biskupa Jana Pawła Lengi, potwierdzono wezwanie parafii: Rzymsko-katolicka Parafia Dobrego Pasterza.

Msze, do tej pory odprawiane jedynie po niemiecku, są obecnie celebrowane również po rosyjsku. Zaczęła zwiększać się liczba parafian. Od 1995 r. wędrowni katecheci Drogi Neokatechumanalnej przeprowadzają coroczną pracę ewangelizacyjną, owocem której są trzy wspólnoty. W 1995 r. papież Jan Paweł II przysłał do Aktjubińska, na prośbę biskupa Lengi i proboszcza parafii, dwie chrześcijańskie rodziny dla plantatio Ecclesiae: jedną z Hiszpanii (Cecilia Perez i Vincente Salas z ośmiorgiem dziećmi). W 2000 r. w Aktjubińsku osiadła także rodzina z Włoch (Artura i Giorgio Burza z trójką dzieci), przybyły również nauczycielki z tychże krajów.

W maju 1998 r. po wyjeździe ks. Beckera do Niemiec, dekretem biskupa Jana Pawła Lengi administratorem parafii został wyznaczony ks. Tadeusz Smereczyński. 6 sierpnia 1999 r. papież Jan Paweł II ustanowił Administraturę Apostolską w Atyrau, pod którą podlega aktjubińska parafia, zaś 20 października 1999 r. dekretem Administratora Apostolskiego ks. Janusza Kalety proboszczem parafii w Aktjubińsku został wyznaczony ks. Tadeusz Smereczyński. Pierwsza państwowa rejestracja parafii miała miejsce 1 czerwca 1994, zaś 30 listopada 1997 r. przerejestrowano parafię w resorcie sprawiedliwości rejonu Aktobe. Pierwsza państwowa rejestracja parafii miała miejsce 1 czerwca 1994, zaś 30 listopada 1997 r. przerejestrowano parafię w resorcie sprawiedliwości rejonu Aktobe.

Od 2001 r. jeden z parafian pobiera nauki na Uniwersytecie Papieskim w Rzymie i przygotowuje się do święceń w Rzymskim Seminarium Misyjnym Redemptoris Mater.

Od 1995 do 2003 r. terytorium parafii wzrosło poprzez nabycie pobliskich działek z 660 do 5257 m². Na terytorium parafii, niedaleko świątyni znajdują się: dom ewangelizacyjny, biblioteka, plebania i dom dla przyjeżdżających kapłanów, ponadto także budynek przeznaczony do działalności charytatywnej. Od 2003 r. działa tam m.in. stołówka i ambulatorium. Obecnie do parafii należy około 100 wiernych, większość których to młodzież różnych narodowości. Świąteczna liturgia Bożego Narodzenia i Wielkiej Nocy gromadzi nawet 200 osób.

Z historii parafii, na podstawie książki Guido Beckera "Und die Krebse pfeifden doch! Bei den Russlanddeutschen in Kasachstan"

Kościół w Aktjubińsku został wybudowany w latach 1981-1983 przez znanego ojca Kapucyna Tomasza Freiherr von Gumppenberg. W roku 1929 został on posłany przez swój zakon do Łotwy. Kiedy Łotwa została anektowana przez Związek sowiecki w roku 1940 w ramach paktu Hitler - Stalin, ojciec Tomasz, jako posiadacz Łotewskiego paszportu mógł pozostać w Łotwie. Pozostał on i działał na Łotwie także w latach 1941-1944 w czasie okupacji niemieckiej a następnie po powtórnym zajęciu Łotwy przez Związek Sowiecki. Jednak w jesieni 1945 r. został skazany za nauczanie dzieci religii na półtora roku zakazu działalności i dziesięć lat przymusowych robót.

Został on przewieziony na północ Rosji. Po sześciu latach na skutek głodu, niedostatku, ciężkiej pracy stał się tak chory i wycieńczony, że przewieziono go do obozu w pobliżu Moskwy, gdzie miał pracować na torfowisku. Po pewnym czasie lekarz Żyd zaangażował go jako sprzątacza w lazarecie. W tym miejscu mógł on zdziałać wiele dobrego pomagając więźniom i troszcząc się o posługę duchową. W futerale na okulary nosił on ciągle Komunię św. przy sobie. W 195 r. mógł wreszcie powrócić do Łotwy. W wyniku uwięzienia nabawił się choroby żołądka i deformacji kręgosłupa. Mógł on chodzić tylko głęboko zgięty. Poza tym także nogi nie chciały pracować tak jak trzeba. Mimo tego był gotowy w grudniu 1979 roku pojechać do Aktjubińska, aby zaopiekować się miejscową wspólnota katolikуw przeważnie niemieckiego pochodzenia.

W jednej z relacji napisano: pojechał nie jako emeryt, lecz w ogniu prześladowania wypróbowany, aktywny duszpasterz. Był on świadkiem Pana napełnionym żarem Ducha Św. Ponieważ w Aktjubińsku był tylko dom modlitwy, rozpoczęto w maju 1981 r. budowę kościoła. W 1981 r. został on poświęcony przez pomocniczego biskupa Rygi, Valeriansa Zondaksa (1908-1986). O roli ojca Tomasza w tej budowie pisał jeden z parafian: wszystkie plany, pomiary, rysunki, a nawet prowadzenie budowy aż do najmniejszych szczegółów było w było w rękach ojca Tomasza. Nie było nikogo, kto by znał się na tych sprawach. Niekiedy blisko osiemdziesięcioletni ojciec Tomasz przykładał nawet rękę do pracy fizycznej. Widziałem więcej niż jeden raz, jak popychał taczki z kamieniami. Kiedy mówiłem mu, aby nieco bardziej szanował swoje zdrowie, odpowiedział: "oficer nie umiera w łóżku, tylko na polu bitwy". Parafianie wspominają, że w jednym z kazań mówił:: jeżeli nie mogę już nic więcej dla was zrobić, mogę dla was umrzeć?

Na nowy rok 1984 r. mówił on w swoim kazaniu: "Sam Bóg wie, czy za rok będę jeszcze z wami", przy czym załamanie jego głosu sprawiło, że wszyscy obecni w kościele mieli w oczach łzy. 5 stycznia 1984 r. jeszcze ciągle aktywny w pracy duszpasterskiej poczuł wieczorem zbliżającą się śmierć. Z uśmiechem na ustach o godzinie 23 odszedł do Pana, któremu przez całe swoje życie wiernie, dzielnie i ofiarnie służył jako Dobry Pasterz w tej dalekiej winnicy na Wschodzie. teraz spoczywa na cmentarzu w Aktjubińsku. (Cytat z książki Mossmaiera, Brueckenbauer zwischen Ost und West", Christiana-Verlag, Stein am Rhein, 1987).
Następcą ojca Tomasza Freiherr von Gumppenberg był jezuita, ojciec Józef Werth, obecny biskup z Nowosybirska.

W latach 1994-1998 w Aktjubińsku pracował emerytowany proboszcz z katedry w Mainz w Niemczech, ks. Guido Becker. W 1994 r. przybył do Aktjubińska także obecny proboszcz ks. Tadeusz Smereczyński.

Na podstawie książki: Guido Becker "Und die Krebse pfeifden doch! Bei den Russlanddeutschen in Kasachstan"