Historia parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Astanie
Historia parafii kształtowała się podobnie jak historia wielu innych parafii
Kazachstanu. Jako jej początek można uznać lata 30- i 40-te - okres deportacji z
zachodnich części Ukrainy i Białorusi, z Powołża i innych rejonów byłego Związku
Radzieckiego, Polaków, Niemców, Ukrainców i obywateli narodów bałtyckich.
Do 1958 r. Kościół istniał w podziemiu, wierzący zbierali się w ukryciu. Potajemnie
przyjeżdżali kapłani: Bronisław Drzepecki, Władysław Bukowiński, Aleksander Chyra,
Józef Kuczyński, Aleksander Zarecki, aby umacniać ich w wierze.
W latach 1958-1959 dokonano pierwszej próby zalegalizowania wspólnoty katolickiej
tego miasta w warunkach ustroju radzieckiego. Za środki zebrane przez wiernych zakupiono
dom na miejsce modlitwy. Niestety inicjator tej legalizacji - Władysław Szuszkiewicz,
osoba świecka - został oskarżony o przekupienie jednego z urzędników, a następnie
aresztowany, z wymiarem kary na jeden rok. W tym czasie w mieście pracował kapłan
z Litwy, o. Prokopij, Polak z pochodzenia. Po aresztowaniu W. Szuszkiewicza kupiony
dom został skonfiskowany, a kapłan zmuszony był powrócić potajemnie do ojczyzny.
Następnie, w latach 60- i 70-tych, w Celinogradzie (obecnie Astana), w kilku prywatnych
domach, w warunkach ścisłej konspiracji, odbywały się modlitewne spotkania wiernych.
Niekiedy dla ich duchowego wsparcia przyjeżdżali kapłani: o. Alojzy Kaszuba ze Lwowa,
o. Gottlib z Frunze (Biszkek), o. Jurij Poterejko z Ałmaty.
W maju 1976 r. przyjechały do miasta cztery siostry Służebnice Jezusa w Eucharystii,
aby wypełniając tu swoje powołanie, pomagać w założeniu parafii.
20 września 1979 r. po długich i uciążliwych staraniach u władz - wspólnota katolicka
miasta otrzymała oficjalne pozwolenie na rejestrację, i 14 października tegoż roku
odbyło się poświęcenie domu modlitwy, kupionego za pieniądze zebrane przez ludzi.
W 1980 r. przyjechał pierwszy kapłan do stałej pracy w parafii. Był to o. Bolesław
Babrauskas, jezuita z Litwy. We wrześniu 1984 r., za niepodporządkowanie się władzom,
został pozbawiony prawa służenia w parafii i zmuszony do powrotu na Litwę.
W latach 1985-1988 duchową opiekę nad wspólnotą sprawował ksiądz z Łotwy, o.
Wincenty Barzda, który przyjeżdzając trzy razy w ciągu roku na 10 dni, obsługiwał
wiernych całego rejonu.
W lipcu 1988 r. przyjechał do Celinogradu, po ukończeniu Ryskiego Wyższego Seminarium
Duchownego, o. Otto Messmer wysłany przez kardynała Juliana Wajwodsa. Wstąpił on
do seminarium z Celinogradu, mając skierowanie miejscowych władz, bo taka była wówczas
praktyka.
18 maja 1995 r. Administrator Apostolski Kazachstanu bp Jan Paweł Lenga udzielił
swego błogosławieństwa na budowę nowego kościoła przy rzeczce "Salionaja Bałka".
Budowa rozpoczęła się 11 listopada tegoż roku, kiedy zostały wbite pierwsze pale
pod fundament. 4 maja 1997 r. ojciec biskup poświęcił kamień węgielny przyszłego
kościoła, przywieziony przez siostry Eucharystki z Ziemi Świętej.
27 czerwca 1999 r. specjalny wysłannik Ojca świetego Jana Pawła II kardynał Joachim
Meissner, arcybiskup Kolonii, w obecności nuncjusza abpa Mariana Olesia, bp Jana
Pawła Lengi oraz przedstawicieli władz państwowych i miejskich poświęcił nowopowstały
kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Astanie. 6 sierpnia tegoż roku Stolica
Apostolska ustanowiła Astanę stolicą nowej Administratury Apostolskiej; Kościół
w Astanie stał się kościołem katedralnym.
Tłum. S. Grażyna
