ZAKON NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY Z GÓRY KARMEL
ORDO CARMELITANUM DISCALCEATORUM (OCD)		  

 

"Żarliwoscią rozpaliłem się o chwałę Pana Boga Zastępów” 1 Krl 19,10
 
Siostry Karmelitanki Bose w Karagandzie
Klasztor SS. Karmelitanek Bosych
ul. Cechovaya 14
Karaganda, CIS 470014
KAZACHSTAN
Historia

Zakon Najśw. Maryi Panny z Góry Karmel wywodzi się z Palestyny. Jego kolebką jest góra Karmel. Miejsce to zostało uświęcone życiem i działalnością proroka Eliasza, który prowadził surowe życie pokutne, oddane modlitwie i walce z bałwochwalstwem. Kult św. Eliasza na Karmelu pozostał bardzo żywy przez wieki i jest takim do dnia dzisiejszego.

Historyczne początki Zakonu sięgają wojen krzyżowych w XII w. Wówczas to do pustelników na Karmelu przyłączyli się krzyżowcy, którzy zrozumieli, że prawdziwą walką o Królestwo Boże jest walka duchowa w surowym życiu modlitwy i pokuty. Św. Brokard, przełożony już zorganizowanej wspólnoty zakonnej, wyprosił od patriarchy jerozolimskiego św. Alberta regułę dla pustelników Karmelu. O zatwierdzenie Zakonu i nadanie regule mocy obowiązującej zwrócono się do Stolicy Apostolskiej. Regułę pierwotną zatwierdził w 1226 r. papież Honoriusz III. Z powodu najazdu tureckiego na Palesynę, życie pustelników uległo zagrożeniu. Większość z nich postanowiła wyemigrować do Europy, a ci, którzy zostali, zginęli wycięci przez muzułmanów. W Europie, wykorzenieni ze swego środowiska i sposobu życia, znalazłszy się  w nowych warunkach karmelici doświadczyli wielu niepowodzeń. Wpłynęły one na złagodzenie reguły pierwotnej i spowodowały zmianę charakteru Zakonu z pustelniczego na pustelniczo-czynny.

Główną patronką Zakonu jest Matka Boża, której zakonnicy poświęcili swoją pierwszą kaplicę na górze Karmel. Do Niej w trudnych momentach zwracali się o ratunek. Gdy w 1251 r. Zakonowi groziło unicestwienie, Matka Boża odpowiedziała na błagalne modlitwy generała karmelitów, św. Szymona Stock, darem Szkaplerza św.  (wizja 16 lipca) - jako zankiem Jej szczególnej opieki i obrony. Karmelici zawsze widzieli w Maryi swoją Siostrę, Patronkę i Matkę dającą życie.
Pod koniec XIV w. dynamiczny rozwój Zakonu został zahamowany z powodu wielkiej zarazy, wojny stuletniej, a zwłaszcza schizmy zachodniej. Nastąpił jego upadek przez zaniedbanie modlitwy i ducha posłuszeństwa. Reformy Zakonu w XVI w. dokonali w Hiszpanii św. Teresa od Jezusa i św. Jan od Krzyża. Był to powrót do pierwotnego ideału karmelitańskiego.
 

MNISZKI BOSE ZAKONU NMP Z GÓRY KARMEL

Powołanie sióstr karmelitanek bosych jest wpisane w żywą tradycję, która od wieków pociąga ku Górze Karmel szukających Boga.
Początki gałęzi żeńskiej w łonie Karmelu sięgają połowy XV w. W wieku XVI św. Teresa od Jezusa, karmelitanka z Avila (Hiszpania), dostrzegła potrzebę powrotu do wierności pierwotnemu ideałowi i wraz ze św. Janem od Krzyża podjęła dzieło reformy Zakonu. Powstanie pierwszego klasztoru reformowanego (24 VIII 1562) zapoczątkowało istnienie Zakonu Karmelitanek Bosych. Reforma szybko rozszerzyła się poza granice Hiszpanii. Dziś w całym świecie jest ok. 13 tys. mniszek w 95 krajach oraz 4 tys. zakonników w 74 krajach; ponadto ok. 10 tys. braci  i sióstr zakonnych karmelitańskich zgromadzeń apostolskich i ponad 25 tys. osób zrzeszonych w świeckim zakonie i zorganizowanych grupach modlitewnych, bractwach szkaplerznych lub stowarzyszeniach.

W Kazachstanie

Do Kazachstanu (Karagandy) karmelitanki bose przybyły z Polski w r. 1998 na zaproszenie J. Exc. Ks. Bp. Jana Pawła Lengi. Mszą Św. 7.04.1998 r. zainaugurowały życie pierwszej w Kazachstanie wspólnoty nie tylko karmelitańskiej ale w ogóle  kontemplacyjnej - klauzurowej.

Kazda wspólnota, jako jednostka autonomiczna, przyjmuje kandydatki (wymagane jest co najmniej rednie wykszta cenie) i organizuje ich formacje. Łaska powołania do Karmelu jest zaproszeniem i zobowiazaniem do nieustannej modlitwy i ewangelicznego wyrzeczenia w sluzbie Kosciolowi, by przez ścisłe zjednoczenie z Bogiem uwielbic Go i osiagnać doskonałą miłosc.

Karmelitanki bose prowadzą życie kontmplacyjno-eklezjalne w harmonii między samotnością i milczeniem a komunią siostrzaną (wspólnoty małe, do 21 sióstr). Ścisła klauzura oraz duch wzajemnej miłości, ubóstwa i wyrzeczenia stwarzają klimat szczególnie sprzyjający życiu modlitwy.

Apostolstwo

Swe apostolstwo – wyłacznie kontemplacyjne – mniszki realizuja przez zaangażowanie wszystkich wymiarów życia w posługe ofiary i żarliwej modlitwy wstawienniczej za caly Kościół, a zwłaszcza za kaplanów i teologów. Szerzą miłość do modlitwy i daja o niej świadectwo w swoim środowisku.

 Charyzmat Karmelu terezjańskiego, zawsze żywy i wysoko ceniony w Kościele, przynosi obfite owoce świętości aż do naszych czasów:
 

Jako wzory chrześcijańskiej doskonałości i przykłady na drodze zjednoczenia z Bogiem,  Kościół daje nam jeszcze inne karmelitanki, np. bł. Elżbietę od Trójcy Świętej z Francji (1880-1906), bł. Marię od Jezusa Ukrzyżowanego, Arabkę z Galilei (1846-1878) i najmłodszą z karmelitańskich świętych - zmarłą w 20-tym roku życia Chilijkę - św. Teresę od Jezusa z Andów (1900-1920)

 

Strony internetowe: