Historia
Zakon Najświętszej. Maryi Panny z Gуry Karmel wywodzi się z Palestyny. Jego kolebką
jest góra Karmel. Miejsce to zostało uświęcone życiem i działalnością
proroka Eliasza, ktуry prowadził surowe życie pokutne,
oddane modlitwie i walce z bałwochwalstwem. Kult św. Eliasza na Karmelu pozostał
bardzo żywy przez wieki i jest takim do dnia dzisiejszego.
Historyczne początki Zakonu sięgają wojen krzyżowych w XII w.
Wówczas to do pustelników
na Karmelu przyłączyli się krzyżowcy, którzy zrozumieli, że prawdziwą walką o
Królestwo
Boże jest walka duchowa w surowym życiu modlitwy i pokuty. Św. Brokard, przełożony
już zorganizowanej wspólnoty zakonnej, wyprosił od patriarchy jerozolimskiego św.
Alberta regułę dla pustelników Karmelu. O zatwierdzenie Zakonu i nadanie regule
mocy obowiązującej zwrócono się do Stolicy Apostolskiej. Regułę pierwotną zatwierdził
w 1226 r. papież Honoriusz III. Z powodu najazdu tureckiego na Palestynę, życie
pustelników
uległo zagrożeniu. Większość z nich postanowiła wyemigrować do Europy, a ci,
którzy
zostali, zginęli wycięci przez muzułmanów. W Europie, wykorzenieni ze swego środowiska
i sposobu życia, znalazłszy się w nowych warunkach karmelici doświadczyli
wielu niepowodzeń. Wpłynęły one na złagodzenie reguły pierwotnej i spowodowały zmianę
charakteru Zakonu z pustelniczego na pustelniczo-czynny.
Główną patronką Zakonu jest Matka Boża,
której zakonnicy
poświęcili swoją pierwszą kaplicę na górze Karmel. Do Niej w trudnych momentach
zwracali się o ratunek. Gdy w 1251 r. Zakonowi groziło unicestwienie, Matka Boża
odpowiedziała na błagalne modlitwy generała karmelitów, św. Szymona Stock, darem
Szkaplerza św. (wizja 16 lipca) - jako znakiem Jej szczególnej opieki i obrony.
Karmelici zawsze widzieli w Maryi swoją Siostrę, Patronkę i Matkę dającą życie.
Pod koniec XIV w. dynamiczny rozwój Zakonu został zahamowany z powodu wielkiej zarazy,
wojny stuletniej, a zwłaszcza schizmy zachodniej. Nastąpił jego upadek przez zaniedbanie
modlitwy i ducha posłuszeństwa. Reformy Zakonu w XVI w. dokonali w Hiszpanii
św. Teresa od Jezusa i św. Jan od Krzyża.
Był to powrót do pierwotnego ideału karmelitańskiego.
MNISZKI BOSE ZAKONU NMP Z GУRY KARMEL
Powołanie siуstr karmelitanek bosych jest wpisane w żywą tradycję, ktуra od wiekуw
pociąga ku Gуrze Karmel szukających Boga.
Początki gałęzi żeńskiej w łonie Karmelu sięgają połowy XV w. W wieku XVI św.
Teresa od Jezusa, karmelitanka z Avila (Hiszpania),
dostrzegła potrzebę powrotu do wierności pierwotnemu ideałowi i wraz ze św. Janem
od Krzyża podjęła dzieło reformy Zakonu. Powstanie pierwszego klasztoru reformowanego
(24 VIII 1562) zapoczątkowało istnienie Zakonu Karmelitanek Bosych. Reforma szybko
rozszerzyła się poza granice Hiszpanii. Dziś w całym świecie jest ok. 13 tys. mniszek
w 95 krajach oraz 4 tys. zakonnikуw w 74 krajach; ponadto ok. 10 tys. braci
i siуstr zakonnych karmelitańskich zgromadzeń apostolskich i ponad 25 tys. osуb
zrzeszonych w świeckim zakonie i zorganizowanych grupach modlitewnych, bractwach
szkaplerznych lub stowarzyszeniach.
W Kazachstanie
Do Kazachstanu (Karagandy) karmelitanki bose przybyły z Polski w r. 1998 na zaproszenie
J. Ekscelencji. Ks. Bp. Jana Pawła Lengi. Mszą Św. 7.04.1998 r. zainaugurowały życie pierwszej
w Kazachstanie wspólnoty nie tylko karmelitańskiej ale w ogóle kontemplacyjnej
- klauzurowej.
Każda wspólnota, jako jednostka autonomiczna, przyjmuje kandydatki (wymagane
jest co najmniej średnie wykształcenie) i organizuje ich formacje. Łaska powołania
do Karmelu jest zaproszeniem i zobowiązaniem do nieustannej modlitwy i ewangelicznego
wyrzeczenia w służbie Kościołowi, by przez ścisłe zjednoczenie z Bogiem
uwielbić
Go i osiągnąć doskonałą miłość.
Karmelitanki bose prowadzą życie kontmplacyjno-eklezjalne w harmonii między samotnością
i milczeniem a komunią siostrzaną (wspólnoty małe, do 21 sióstr). Ścisła klauzura
oraz duch wzajemnej miłości, ubóstwa i wyrzeczenia stwarzają klimat
szczególnie
sprzyjający życiu modlitwy.
Apostolstwo
Swe apostolstwo – wyłącznie kontemplacyjne – mniszki realizują przez zaangażowanie
wszystkich wymiarów życia w posługę ofiary i żarliwej modlitwy wstawienniczej za
cały Kościół, a zwłaszcza za kapłanów i teologów. Szerzą miłość do modlitwy i
dają
o niej świadectwo w swoim środowisku.
Charyzmat Karmelu terezjańskiego, zawsze żywy i wysoko ceniony w Kościele,
przynosi obfite owoce świętości aż do naszych czasów:
Jako wzory chrześcijańskiej doskonałości i przykłady na drodze zjednoczenia z Bogiem,
Kościół daje nam jeszcze inne karmelitanki, np. bł. Elżbietę od
Trójcy Świętej z
Francji (1880-1906), bł. Marię od Jezusa Ukrzyżowanego, Arabkę
z Galilei (1846-1878) i najmłodszą z karmelitańskich świętych - zmarłą w 20-tym
roku życia Chilijkę - św. Teresę od Jezusa z
Andów
(1900-1920)
