| Kostanai – Parafia Wniebowzięcia NMP |
|
|
 |
| Proboszcz: o. Zbigniew Beskur Wikariusz: Ul. Rudnienskaja 86 |
Obsługiwane miejscowości:
 |
W pierwszym dziesięcioleciu ubiegłego wieku w Kostanai osiedliła się grupa ludzi wyznania rzymsko-katolickiego. Dyrektorium mogilewskiej diecezji z 1913 r. wymienia takie wspólnoty wyznania katolickiego: kaplica w Kostanai, dom modlitwy w Woskriesienowkie, Oziornom, Siemionowkie, Nieliubinkie, Winkientiewkie, Stepnom, Pridarożnom, Turgieniewskom. Według danych tego dokumentu na terenie kostanajskiej parafii i wyżej wymienionych wiosek żyło ok. 6 tys. katolików. Od 1912 r. pracę duszpasterską prowadzili tam dwaj kapłani o. Józef Wolf o o. Adam Garejs.
Przez krótki czas w Kostanai była sprawowana Msza św. każdego dnia. Była to Msza św. dla Polaków w kaplicy urządzonej w Domu Polskim. Celebrował ją ks. Łuszycki, który przyjechał do Kostanai wraz z delegatem poselstwa polskiego. 6 stycznia 1942 r. kaplica została zlikwidowana.
W latach 40-tych ziemia kostanajska przyjęła liczne grupy deportowanych Niemców z Powołża, Krymu i Ukrainy. W tym okresie okrutnych prześladowań i walki z religią posługę duszpasterską dla tak licznej diaspory wyznania katolickiego sprawowali kapłani przybywający z różnych stron Związku Radzieckiego: z republik nadbałtyckich, z Karagandy (o. Władysław Bukowiński), z Tapczy (o. Alojzy Kaszuba) i z Frunze (o. Michał Keller).
W 1967 r. do Kostanai z Litwy przybył o. Albinas Dumblauskas (jezuita), który przez trzy lata sprawował duszpasterską opiekę na terenie miasta i obwodu. Do pomocy w katechizacji przyjechały siostry ze Zgromadzenia Służebnic Jezusa w Eucharystii. Wspólnota miejscowa zbierała się w domu na ul. Rudnienskoj 95, kupionym przez nich samych w 1965 r. Od kwietnia 1973 r. proboszczem był o. Aleksander Bień (franciszkanin), a wiosną 1991 r. do pomocy przyjechał o. Krzysztof Kukułka (także franciszkanin). W 1991 r. o. Aleksander wyjechał do Polski i zmarł 1 czerwca w Przemyślu. Po śmierci o. Aleksandra o. Krzysztof pracował w Kostanai około dwóch miesięcy i wyjechał do Taszkientu. Prawie rok, do przyjazdu o. Lucjana Rosół, w parafii nie było kapłana.
Szczególnym wydarzeniem w życiu parafian była wizyta duszpasterska bp Jana Pawła Lengi w sierpniu 1993 r. W trzech miejscowościach udzielił on sakramentu bierzmowania: w Kostanai – 90-ciu, w Semioziornom – 6-ciu, w Lisakowskie – 40-tu parafianom. Spotkania odbywały się w Domach Kultury w Rudnom, Tobole, Ordżonikidze, Dżetygary, i na cmentarzach w Oziornom, Woskriesienowkie, Oktiabskom, Nowolinowkie, Sułukul, Głazunowkie.
W październiku 1993 r. w Kostanai pojawili się trzej nowi kapłani: o. Jerzy Cyrul, o. Zbigniew Beskur i o. Sławomir Olech i kleryk Wojciech Mazur ze Zgromadzenia Misjonarzy Matki Bożej z La Salet. W grudniu o. Zbigniew Beskur przeniósł się do Lisakowska, a o. Sławomir Olech wyjechał do wioski Woskriesienowka. Jesienią 1995 r. przyjechała również s. Teresa Michałowska ze Zgromadzenia Rodziny Maryi, a wiosną 1997 r. dołączyła do niej s. Elżbieta Gąsiewska.
Dzięki staraniom proboszcza parafii przyznano miejsce na budowę kościoła, które zostało poświęcone przez ks. Biskupa 16 kwietnia 1994 r. Trwały wówczas rekolekcje dla kapłanów Administratury Apostolskiej, tym razem odbywały się one właśnie w Kostanai.
W lutym 1996 r. wyjechał o. Lucjan Rosół i obowiązki proboszcza zaczął pełnić
o. Jerzy Cyrul. Dołączył do niego o. Sławomir Olech.
Jesienią 1996 r. parafię odwiedził przełożony generalny Zgromadzenia Misjonarzy
Matki Bożej z La Salet, Izydor Perren. Ważnym wydarzeniem dla parafii w maju 1997
r. było nawiedzienie figury Matki Bożej Fatimskiej. Jesienią 1996 r. rozpoczęły
się pierwsze prace przy budowie nowego kościoła, a od Niedzieli Palmowej 1998 r.
celebrowano tam nabożeństwa. 20 września 1998 r. bp Jan Paweł Lenga poświęcił tę
nową świątynię.
Od jesieni 1996 r. do czerwca 2001 r. w parafii istniał ruch neokatechumenalny.
16 września 1998 r. przyjechał z Polski jeszcze jeden kapłan o. Fryderyk Przybycień.