Kościół katolicki pojawił się na tym terenie w 1936 roku, podczas
masowego przesiedlania pod przymusem ludzi różnych narodowości. Wierzący
spotykali się na modlitwie w domach prywatnych, zachowując przy tym nienaruszoną
ojczystą tradycję. Przez okres 20 lat katolicy pozbawieni byli przez ówczesne
władze jakiejkolwiek opieki duszpasterskiej. Mniej więcej od 1956 roku
niektóre osoby zaczęły jeździć do Karagandy i Krasnoarmiejska (Taiyńsza),
gdzie w ukryciu pracowali księża udzielając sakramentów. W późniejszym
czasie , sami kapłani potajemnie zaczęli przyjeżdżać do Szortandów. Najczęściej
pojawiali się: sługa Boży o. Alojzy Kaszuba i o. Aleksander Bień.
W 1957 roku wierni zebrali pieniądze i zakupili dom z przeznaczeniem
na kaplicę. Niestety w tym samym roku władze komunistyczne odebrały im
tenże dom, zamieniając go na bibliotekę. Od tego momentu przez 12 lat wierni
zbierali się potajemnie w domach na modlitwę i tam też pojawiali się księża.
Jednocześnie nie ustawały starania o zezwolenie władz na otwarcie kaplicy.
Pozwolenie przyszło w 1978 roku i tego samego roku zakupiony został dom
przy ul. Oktjabrskiej 62, który wspólnymi siłami został przebudowany na
kaplicę. Prace remontowo budowlane prowadzone były także i później. 21
kwietnia 1993 roku, dekretem biskupa Jana Pawła Lengi w Szortandy została
utworzona parafia. Od sierpnia 1990 roku w parafii pracował ks. Tadeusz
Krzemiński z Polski, który wiele uczynił dla uporządkowania i upiększenia
architektury kościoła. W 1993 roku kościół został konsekrowany przez
arcybiskupa gnieźnieńskiego Henryka Muszyńskiego.
