| Taiynsza – Parafia Świętej Rodziny |  |
| Proboszcz: o. Zdzisław Jowik
Wikariusz: o. Jan Spyrka Adres: Ul. Vostocznaja 45 |
W pamiętny dzień 8 grudnia 1953 r. do Taiynszy przyjechał o. Józef Kuczyński. Ludzie wierzący szybko zebrali się wokół pasterza. Kupili mały dom na peryferiach Taiynszy na tzw. Osiedlu robotniczym, by tam kapłan mógł odprawiać nabożeństwa. Postarali się o jego rejestrację, jak wymagało tego wówczas prawo i wybrali radę parafialną złożoną z 12 osób. Później wraz ze swoim pasterzem, w kupionym domu, urządzili piękną kaplicę, gdzie można było swobodnie modlić się, spowiadać i prowadzić katechizację dla nowo przybyłych do owczarni Chrystusowej.
Po długim okresie „bez Boga” ludzie odczuli nową przyciągającą siłę i dlatego ciągnęli ze wszystkich stron całego regionu. Pamiętne stały się dni Świąt Wielkanocnych. Cały teren wokół kaplicy zajęły furmanki przybyłych ludzi (w tym czasie było jeszcze mało samochodów). To nie spodobało się miejscowym władzom. Zaczęli szukać jakiegoś powodu, aby oskarżyć kapłana, aresztowali go i skazali na 10 lat więzienia. Później jeszcze potajemnie przyjeżdżali kapłani, najczęściej o. Alojzy Kaszuba. Chodził po domach, spowiadał, chrzcił dzieci, sprawował Liturgię i rozdzielał Komunię św. wszystkim poszukującym Boga.
Staraniem o. Alojzego w 1976 r. został zarejestrowany dom modlitwy, na którego miejscu stoi teraz nowy kościół. Nie pozwolono jednak na odprawienie pierwszej Mszy św. W dokumencie zakazującym napisano: ”Jeśli będziecie odprawiać, kościół zamkniemy”. Parafianie powodowani lękiem i małą wiarą nie dopuścili do sprawowania Eucharystii. Po tym wydarzeniu chory kapłan wyjechał na Ukrainę i tam we wrześniu 1977 r. zmarł.Pod koniec 1976 r. parafianie z wielkimi trudnościami przywieźli kapłana z jednej z Republik Nadbałtyckich, zakonnika Karola Kisielewskiego. Pracował w parafii ok. 3 lat. W tym czasie przerobiono domek na budynek kościelny, ale i ten z czasem był zbyt ciasny dla przybywających z trzech rejonów wiernych, zwłaszcza w dniach świątecznych. Przed Uroczystością Bożego Ciała wielu parafian chciało się wyspowiadać. O. Karol spowiadając ich w kofesjonale zasłabł. Został odwieziony do szpitala i tam po trzech dniach zmarł. Było to 18 czerwca 1979 r. Pochowano go na cmentarzu Staro-Suchotino.
Przez pewien czas parafianie pozostawali bez pasterza. W maju 1981 r. przyjechał młody kapłan o. Jan Paweł Lenga. Rozpoczęto wówczas prace nad poszerzeniem kaplicy. Sporo trudu wkładano każdego roku, aby można było w normalnych warunkach modlić się i oddawać cześć Bogu. Na to wszystko potrzeba było pozwolenia miejscowych władz. Tak minęło kilka lat, a wszelkie starania przynosiły małe efekty. Wówczas narodziła się myśl o budowie nowego kościoła. Nim uzyskano pozwolenie trzeba było stracić wiele sił i czasu w podróżach do różnych instancji. Pomimo tego, dzięki pomocy licznych parafian, przed jesienią 1988 r. został położony fundament nowego kościoła. W budowie pomagało bardzo wielu ludzi, przyjeżdżali także wierzący z Kokczetau i z Pietropawłowska. Jesienią 1990 r. odprawiono tam pierwszą Mszę św., choć budowa nie została jeszcze ukończona.
Na początku 1991 r. przyjechał o. Krzysztof Erdzik z Ukrainy. A w maju 1991 r. odbyły się święcenia biskupie proboszcza parafii o. Jana Pawła Lengi. Najpierw przebywał on w Taiynszy, a potem przeniósł się do Karagandy. O. Krzysztof pracował w parafii ponad 2 lata. Potem przyjechał z Polski o. Jan Wołek, jednak po kilku miesiącach pracy zginął w wypadku samochodowym. Po nim z Polski przyjechał jeszcze młody kapłan o. Henryk Sroka, marianin, a następnie o. Piotr Kubiak. W obecnym czasie proboszczem jest o. Zdzisław Jowik również z Polski. Na uroczystość poświęcenia kościoła przybył Prymas Polski Ks. Kard. Józef Glemp.
Sponsored by RCNet
